گویا کسی رفته باشد

 

 با سلام به دوستان عزیز.

سه قطعه شعر ذیل را حدود ۴ سال قبل

به یادمان  دکتر مجید ابوالحسنی عزیز

نوشتم که تابستان سی و سه سالگی اش را به بهار جاودانه پیوند زد.

 و امروز دوباره تکرار می کنم

به یاد مادرم

(که تنها کلمه مادر تمام لطف ها و موهبت های وجودش را می نمایاند)

و چندان زمانی از پروازش نمی گذرد.

 

راستی گویا خبری شده

چه غریبانه پرواز را آغاز می کنند

بی خداحافظی کوتاهی

و چه غمگنانه

بر بام آسمانها جولان می دهند.

آری در عروج چیزی هست

که انسان را از زمین جدا می کند.

گویا کسی رفته باشد

برای همیشه رفته باشد.

 

***

 

روی صدای شقایق

آبشاری از نور جاریست

و سایه نگاه پاکی روی ابر

خاطره سبز اعتقاد تو را

در باورهای من عمیق می کند. 

سوی کارهای بزرگ

راهیست به عظمت بزرگی تو.

روحشان شاد