خورشید نیز روزی می میرد.

 

و من که در سیاهی خویش غوطه ورم

چه بی خبرم

از تپش ستاره در قلب شب

چه بی تابم از اندوه بی او بودن

چقدر فرشته وار نگاه می کنم

و فریب می دهم ذهن خودم را با اوهام

آرزوها

پل های کوچک نیاز هستند

از آنها باید گذر کرد

با ید ثمره نگاه تو را

در چشمان ناپاکم

به زیبایی جستجو کنم

پیش از آنکه همرنگ مردمک هایم شده باشند

زیرا خورشید نیز

روزی می میرد.

(تابستان ۸۱)